Wie Malawi zegt, zegt HIV.... Maar in Malawi wordt er verwonderlijk weinig over HIV gesproken. Aids bestaat niet. De mensen sterven hier aan longontsteking, malaria, tuberculose, hersenvliesontsteking, maar niet aan the disease.... HIV en de door dit virus veroorzaakte ziekte Aids zijn taboe. Malawi is een heel christelijk land, overal vind je bijbelteksten en leuzen als: ' Jezus is our Saviour', tot op de minibusjes toe. Iedereen is gelovig, en je wordt vreemd aangekeken als je zegt dat je niet gelovig bent. HIV wordt geassocieerd met zonde, met overspel en hoeren. Iemand die HIV positief is, moet dit geheim dan ook in eenzaamheid dragen. Fyson, onze drager van de Mount Mulanje, vertelde dat zijn beide ouders waren overleden. Maar op mijn vraag waar ze aan waren overleden, mompelde hij iets onverstaanbaars en ging snel op een ander onderwerp over. In tegenstelling tot onze Westerse maatschappij, lijkt dit een heel kuis en conservatief land. Seks bestaat niet in Malawi. Althans niet in de publieke ruimte. Mannen en vrouwen zullen elkaar nooit zoenen of zelfs maar aanraken. Liefdespoëzie, romans, erotische lectuur of video's ontbreken. Reclames zijn kuis. Malawi is een gemaskerde samenleving. Achter een façade van christelijke of traditionele waarden als onthouding en huwelijkse trouw, leeft een verborgen werkelijkheid van overspel, prostitutie, tienerzwangerschappen en sugar daddies, -oudere mannen die in ruil voor geld of kleren seks kopen van kinderen. Iedere Malawiaan heeft er mee te maken. Dit komt uit een heel boeiend geschreven artikel wat je kunt vinden op de volgende site: http://www.atlasreisboekwinkel.nl/reisverhaal-malawi.htm. Om een indruk van dit enorme probleem te krijgen, moet je dit echt eens lezen!
De kille cijfers laten zien wat de omvang van dit probleem is. En dit zijn nog maar schattingen, waarschijnlijk is het probleem nog veel groter:
- Ten minste één op de vijf volwassenen is besmet met hiv.
- Jaarlijks sterven ten minste 90 duizend mensen aan de ziekte.
- De gemiddelde levensverwachting daalde de afgelopen tien jaar van 63 naar 39 jaar.
- Inmiddels zijn er al een half miljoen weeskinderen. En volgens de VN-organisatie UNAIDS zal het aantal besmettingen de komende vijf jaar weer verdubbelen. Men schat dat er ongeveer 500 wezen per dag bij komen als gevolg van AIDS.
Geen happy story dus... Het is wel echt mooi om te zien dat er veel organisaties zijn die zich willen inzetten voor de bevolking van dit land. Zo is er hier het project van Stephanos, die zich inzet voor weeskinderen. Via Stephanos kwam ik in contact met Thea, een Nederlandse vrouw die getrouwd is met een Malawiaanse predikant. Ze hebben een schattig kindje van zes maanden: Joel. Zondag ben ik de hele dag bij hen geweest en 's avonds ben ik met Thea meegeweest naar een dienst in de CCAP (Church of Central Africa Presbyterian), dat was echt fijn!
Vandaag had ik een beetje opstartproblemen in het ziekenhuis. En ik was geloof ik niet de enige, want het leek wel of ze nog langzamer liepen dan normaal.... Trouwens nog wel een mooie ervaring om mee te eindigen: ik stond ineens bij een vrouw die plots aan t bevallen was (nog net op tijd handschoenen aan kunnen doen) van een babietje van 28 weken, dus veel te vroeg! Het ademende of huilde niet.... we hebben het gereanimeerd en beademend en gelukkig ging het toen spontaan ademen! Wat een wonder om beweging in zo'n klein wezentje te zien komen.... het had weinig kracht om te huilen maar ze huilde! Gelukkig is het een meisje, die hebben meer overlevingskracht dan jongetjes.... (sorry jongens, dit is echt waar!) Dus nu maar bidden dat dit kindje het zal halen... Zoals er veel gebed nodig is voor alle mensen hier in Malawi. De problemen lijken hier onoplosbaar en de situatie uitzichtloos, maar laten we beginnen met bidden!
Veel liefs vanuit Malawi,
Rianne
ps: Je kunt aan de rechterkant van de blog nu ook info lezen over Malawi en onderaan staan wat leuke sites (ervaringen van medestudenten op buitenlandse stage) en interessante sites over projecten rond HIV en armoede in Afrika.
maandag 17 maart 2008
donderdag 13 maart 2008
Dit is de Delivery-suite, oftewel verlosafdeling tijdens een rustig moment. Ziet er best gezellig uit toch ;-) Beetje jammer dat ze hier niet zoveel aandacht hebben voor privacy en de gordijnen dus meestal open zijn...
Hier liggen drie pasgeboren babietjes in grote doeken gewikkeld op de tafel bij de warme lamp...Er zit een sticker op hun hand met de naam van de moeder erop, zodat ze niet per ongeluk verwisseld kunnen worden! Ik vraag me af of dat echt nooit gebeurd...
Zomaaar een mooi Afrikaans plaatje, langs de kant van de weg, genomen vanuit het minibusje...
De Blantyre Market... hier kopen wij onze groenten en fruit. Grappig is dat alles netjes uitgeteld ligt in stapeltjes, je moet dus ook per stapeltje kopen. Ja ja, die Malawianen kunnen dus ook heel ordelijk zijn!
dinsdag 11 maart 2008
Het ziekenhuisleven....
Ondertussen ben ik al ruim een week bezig met mijn stage hier in het ziekenhuis. Even een greep uit de ervaringen!
Het Queens Elisabeth Central Hospital is een academisch overheidsziekenhuis en het grootste in het zuiden van Malawi. De overheid betaald alles, dus als de patienten geen geld hebben, krijgen ze hier gratis medische zorg. Alles is gelijkvloers, wat maakt dat het een heel groot terrein is. Alle afdelingen zitten in verschillende gebouwen en zijn aan elkaar verbonden door overdekte gangetjes, echt ideaal om te verdwalen! Aan de buitenkant is het ziekenhuis best mooi: het is een stenen gebouw met prachtige tuin ervoor. Overal tussen de gebouwen en gangetjes zitten mensen te wassen e
n te koken, echt een drukte van jewelste! Elke 
patie
nt heeft een guardian, dat is iemand die voor de patient zorgt, hem eten/drinken mag brengen en zijn of haar kleren wast. Maar ze moeten buiten wachten tot het tijd is, maar dan stromen de gangen ook echt vol.
Als wij door de verschillende gangen naar het restaurant lopen, is het al een paar keer gebeurd dat mensen met elkaar aan het zingen zijn, echt mooi! Zouden ze bij ons in de wachtkamers ook eens moeten doen...
Binnen is het wel wat minder mooi, hoewel dat van afdeling tot afdeling verschilt. De luchtjes zijn overal erg doordringend, daar moest ik wel aan wennen hoor! Je ruikt hier alles door elkaar: chloor, ontsmettingsmiddel, zweet, bloed, vruchtwater.... Als ik in de Lodge mn tas uitpak, ruik ik het ziekenhuis nog...
Deze maand sta ik op gyneco en verloskunde. 's Morgens beginnen we om 8uur met de overdracht. De belangrijkste problemen van de vorige dag en nacht worden dan met hele team besproken. Dat eindigt altijd met : " Thank you very much en enjoy the rest of your day." En vanaf dan mogen we dus zelf weten wat we gaan doen! Meestal gaan we op een van de afdelingen meedoen met een zaalronde. Je hebt hier een verlosafdeling, waar per maand heel wat kindertjes ter wereld komen. Het is ook altijd erg leuk om hier rond te lopen... De bedden zijn gescheiden door muurtjes en er hangen wat gordijntjes. Niet echt veel privacy dus...
Bij de eerste bevalling die ik heb gevolgd, leek het alsof het kindje verkeerd lag met het hoofdje. Gelukkig ging alles goed en wij stonden dus ongeveer met tranen in onze ogen toen het meisje was geboren, wat bijzonder! Wat opvallend is, is dat de mensen hier weinig emotie tonen na een bevalling. Ze ondergaan gewoon alles en als alles achter de rug is, pakken ze hun boeltje bij elkaar en gaan weer naar huis. Apart is ook dat een babietje helemaal niet in het middelpunt van de belangstelling staat! Na de geboorte wordt de baby in een grote doek gewikkeld, gewogen en daarna in een kamertje op een tafel bij een warme lamp wordt gelegd. Zo mooi om te zien, die kleurige doeken met daarin de donkere kroeskopjes...
Ook bij een doodgeboren kindje of miskraam wordt weinig emotie getoond. Het leven van de moeder is hier veel belangrijker dan het leven van het kind. Tegelijk is dat ook begrijpelijk. Er zijn hier zoveel mensen die HIV hebben en dus vroeg overlijden, waardoor de kinderen alleen achterblijven. Moeders kunnen gewoon niet gemist worden!
Je ziet hier ook veel malaria, syphillus, tuberculose, geslachtziekten en allerlei infectieziekten. Het is echt erg om te zien dat zoveel jonge mensen en kinderen sterven. Het kan gebeuren dat je hier een week ligt voordat er een dokter langs komt, die ziet dat er gelijk iets moet gebeuren.
Soms is het dan al te laat....
Zo lag er vorige week een meisje van 23 op de zaal met enorme buikpijn. Op echo hadden ze al de dag daarvoor gezien dat er een massa in haar bekken zat, maar ze hadden nog niks ondernomen. Tijdens de zaalronde die morgen werd besloten dat ze gelijk geopereerd moest worden. Ze bleek verschillende abcessen aan haar eierstokken te hebben en intussen had de infectie zich al verspreid in haar bloed... Omdat haar bloeddruk daalde en ze in shock leek te gaan moest ze eerst bloed krijgen, en dat duurt hier lang dus intussen waren we weer een paar uur verder. Ze is daarna nog geopereerd en had liters pus in haar buikholte. Twee uur na de operatie is ze helaas overleden... Zo schrijnend!
Zo bijvoorbeeld ook die vrouw die denkt dat ze al 35 weken zwanger is een een traditioneel medicijn neemt om de bevalling op gang te brengen. Het wordt een spoedkeizersnede en het kindje blijkt zo klein te zijn dat ze waarschijnlijk misgerekend heeft en nog maar zo'n 28 weken zwanger is. (Het gebeurd trouwens heel vaak dat de datum verkeerd berekend wordt.) Susan en Inge (ook een Nederlandse arts) proberen het babietje te reanimeren. Het hartje komt inderdaad op gang maar het ademt niet spontaan. Natuurlijk ligt er geen materiaal klaar en gaan het personeel op Afrikaans tempo een passend zuurstofmasker zoeken... De mensen blijven hier gewoon sloffen terwijl elke seconde voor dit kindje telt! Ook het intuberen lukt niet omdat ze geen goede maat kunnen vinden... Uiteindelijk is het kindje overleden, omdat er geen beademingsapparatuur voor prematuren (te vroeg geboren babies) in het ziekenhuis is en er natuurlijk niet iemand dag en nacht met een zuurstofpomp naast kan blijven staan. Het is zo hard dat deze kinderen hier gewoon geen kansen hebben...
Tegelijk is het ook mooi als je met de gebrekkige materialen toch iets kunt bereiken! Zo heb ik vorige week geholpen bij een bevalling die erg lang duurde en er dus gekozen werd voor een vacuumpomp. Er waren twee pompen: de ene was helemaal kapot en de andere bleef alleen vacuum als er iemand bleef pompen. Ik heb dus de armen uit mn lijf gepompt, maar het kindje was helemaal gezond en wel! Geweldig!
Het is soms heel lastig om met mijn Westerse blik naar de gang van zaken in het ziekenhuis hier te kijken... Alles gaat zo sloom en zo inefficient! Alles is oud en er is ook veel kapot. Verder is er een dramatisch tekort aan materialen en medicijnen. Er is ook een enorm tekort aan artsen hier. Er lopen medische studenten rond (3e en 5e jaars), die veel verantwoordelijkheden hebben. Ze moeten de patienten opvolgen en nieuwe patienten bespreken met de artsen. Maar omdat er zoveel mensen liggen en er niet veel artsen zijn, liggen er soms patienten een week voordat ze door een arts worden gezien... En als je dan iets ernstigs hebt, kan dat weleens te laat zijn.
Het valt me ook op dat de patienten hier heel gelaten zijn. Ze liggen op bed voor zich uit te staren en laten alles maar over zich heen komen. Ze stellen bijna geen vragen en zullen zeker niet in discussie gaan over het beleid.
Behalve de Delivery (verloskunde) is er de Gynaecologie-afdeling, waar vrouwen liggen met allerlei gynecologische problemen. Er komt hier ook veel baarmoederhalskanker voor, en de meeste vrouwen komen veel te laat naar het ziekenhuis. Omdat er in Malawi geen Radiotherapeutisch centrum is, moeten ze eventueel naar Zuid-Afrika voor bestraling. De meeste vrouwen hebben daar natuurlijk geen geld voor. Chemotherapie kunnen ze hier wel krijgen, maar omdat veel vrouwen HIV, malaria of andere ziekten hebben, is dat vaak niet genezend.
Verder is er een Ante-natal Afdeling waar vrouwen liggen met zwangerschapsproblemen en de post-natal waar de vrouwen na hun bevalling heen gaan. Er is een operatie-afdeling met twee operatiekamers. Alle deuren staan gewoon open, dus iedereen loopt, of beter: sloft, in en uit.
Verder is er de Nursery, waar de babies met problemen naar toe gaan. Niet daar hier veel extra mogelijkheden zijn, want de couveuses die er zijn, staan in zomaar in de gang dus zijn waarschijnlijk kapot. Er is daar een Kangaroo-room, waar moeders samen met hun baby verblijven. Dit is echt een mooi idee, en ze zijn er dan zelf ook heel trots op.
Ik zal proberen wat foto' s te maken in het ziekenhuis, zodat jullie daar een beter beeld van krijgen!
Verder hebben we naast onze stage gelukkig genoeg tijd om dit prachtige land te zien! Dit weekend zijn Susan en ik naar Mount Mulanje geweest, de hoogste berg van Malawi (3000m.) We hadden een drager gehuurd om onze backpack te dragen. Het was een spectuculaire tocht, en na ruim 3 uur klimmen waren we boven. Echt zo mooi en zo ongerept! Het was wel balen dat het een paar keer flink geregend heeft, waardoor de rode klei-achtige grond spekglad wordt. Best eng op de stijle gedeelten dus.... Door de zware regenval was een van de bruggen weggespoeld dus moesten we door de rivier waden. Fyson, de drager, kwam tot zn middel in het water dus dacht Susan dat het haar ook wel moest lukken. Ze had een regencape om en daarom alle spullen die niet nat mochten worden, zoals paspoorten en fototoestellen, in de tas. Maar halfverwege het riviertje zakte ze helemaal weg en moest de rest zwemmen! Alsnog was alles nat dus.... Ik kon over een boomstam balanceren die half in het water lag, dus bracht het er beter vanaf. Gelukkig hadden we in onze hut een vuurtje waarbij we onze kleren konden drogen. We hadden vantevoren Fyson betaald om eten voor ons te kopen. Hij heeft dus rijst voor ons gekookt met allerlei groenten (waaronder een soort boombladeren) en gebakken ei. We hebben het echt op z'n Afrikaans bij het weinige licht van het vuur en met onze handen opgegeten..... geweldig!De volgende morgen vertrokken we alweer vroeg naar beneden, een tocht via allerlei riviertjes en watervallen. Boven onze hoofden slingerden de apen door de bomen, prachtig! Het was echt genieten van de geweldige natuur hier. De tocht heen en terug met de minibusjes was trouwens ook al genieten op zich. Op de terugweg hadden we een verschrikkelijk gammel busje, maar uit de radio schalde een heerlijk muziekje. Ineens was de radio kapot, drama natuurlijk, gelijk stoppen en de radio proberen te maken, wat tot grote frustratie van de chaffeur niet lukte. Alle metertjes waren trouwens kapot en we hadden steeds te weinig benzine. Onderweg zijn we nog tegen een kar aangereden dus kregen ze behoorlijk ruzie en we vingen 'police' op. De chaffeur had blijkbaar geen zin om te betalen en is op een gegeven moment gewoon keihard weggereden. Toen moest iedereen natuurlijk wel opzij springen.
Ik kan nog veel meer vertellen maar zal het hier weer even bij laten.
Jullie allemaal het beste in alles! Ik kan trouwens ook mailen hier, dus je kunt me gewoon op m'n eigen adres mailen: rieroest@hotmail.com
Veel groetjes,
Rianne
Het Queens Elisabeth Central Hospital is een academisch overheidsziekenhuis en het grootste in het zuiden van Malawi. De overheid betaald alles, dus als de patienten geen geld hebben, krijgen ze hier gratis medische zorg. Alles is gelijkvloers, wat maakt dat het een heel groot terrein is. Alle afdelingen zitten in verschillende gebouwen en zijn aan elkaar verbonden door overdekte gangetjes, echt ideaal om te verdwalen! Aan de buitenkant is het ziekenhuis best mooi: het is een stenen gebouw met prachtige tuin ervoor. Overal tussen de gebouwen en gangetjes zitten mensen te wassen e
n te koken, echt een drukte van jewelste! Elke 
patie
nt heeft een guardian, dat is iemand die voor de patient zorgt, hem eten/drinken mag brengen en zijn of haar kleren wast. Maar ze moeten buiten wachten tot het tijd is, maar dan stromen de gangen ook echt vol.Als wij door de verschillende gangen naar het restaurant lopen, is het al een paar keer gebeurd dat mensen met elkaar aan het zingen zijn, echt mooi! Zouden ze bij ons in de wachtkamers ook eens moeten doen...
Binnen is het wel wat minder mooi, hoewel dat van afdeling tot afdeling verschilt. De luchtjes zijn overal erg doordringend, daar moest ik wel aan wennen hoor! Je ruikt hier alles door elkaar: chloor, ontsmettingsmiddel, zweet, bloed, vruchtwater.... Als ik in de Lodge mn tas uitpak, ruik ik het ziekenhuis nog...
Deze maand sta ik op gyneco en verloskunde. 's Morgens beginnen we om 8uur met de overdracht. De belangrijkste problemen van de vorige dag en nacht worden dan met hele team besproken. Dat eindigt altijd met : " Thank you very much en enjoy the rest of your day." En vanaf dan mogen we dus zelf weten wat we gaan doen! Meestal gaan we op een van de afdelingen meedoen met een zaalronde. Je hebt hier een verlosafdeling, waar per maand heel wat kindertjes ter wereld komen. Het is ook altijd erg leuk om hier rond te lopen... De bedden zijn gescheiden door muurtjes en er hangen wat gordijntjes. Niet echt veel privacy dus...
Bij de eerste bevalling die ik heb gevolgd, leek het alsof het kindje verkeerd lag met het hoofdje. Gelukkig ging alles goed en wij stonden dus ongeveer met tranen in onze ogen toen het meisje was geboren, wat bijzonder! Wat opvallend is, is dat de mensen hier weinig emotie tonen na een bevalling. Ze ondergaan gewoon alles en als alles achter de rug is, pakken ze hun boeltje bij elkaar en gaan weer naar huis. Apart is ook dat een babietje helemaal niet in het middelpunt van de belangstelling staat! Na de geboorte wordt de baby in een grote doek gewikkeld, gewogen en daarna in een kamertje op een tafel bij een warme lamp wordt gelegd. Zo mooi om te zien, die kleurige doeken met daarin de donkere kroeskopjes...
Ook bij een doodgeboren kindje of miskraam wordt weinig emotie getoond. Het leven van de moeder is hier veel belangrijker dan het leven van het kind. Tegelijk is dat ook begrijpelijk. Er zijn hier zoveel mensen die HIV hebben en dus vroeg overlijden, waardoor de kinderen alleen achterblijven. Moeders kunnen gewoon niet gemist worden!
Je ziet hier ook veel malaria, syphillus, tuberculose, geslachtziekten en allerlei infectieziekten. Het is echt erg om te zien dat zoveel jonge mensen en kinderen sterven. Het kan gebeuren dat je hier een week ligt voordat er een dokter langs komt, die ziet dat er gelijk iets moet gebeuren.
Soms is het dan al te laat....
Zo lag er vorige week een meisje van 23 op de zaal met enorme buikpijn. Op echo hadden ze al de dag daarvoor gezien dat er een massa in haar bekken zat, maar ze hadden nog niks ondernomen. Tijdens de zaalronde die morgen werd besloten dat ze gelijk geopereerd moest worden. Ze bleek verschillende abcessen aan haar eierstokken te hebben en intussen had de infectie zich al verspreid in haar bloed... Omdat haar bloeddruk daalde en ze in shock leek te gaan moest ze eerst bloed krijgen, en dat duurt hier lang dus intussen waren we weer een paar uur verder. Ze is daarna nog geopereerd en had liters pus in haar buikholte. Twee uur na de operatie is ze helaas overleden... Zo schrijnend!
Zo bijvoorbeeld ook die vrouw die denkt dat ze al 35 weken zwanger is een een traditioneel medicijn neemt om de bevalling op gang te brengen. Het wordt een spoedkeizersnede en het kindje blijkt zo klein te zijn dat ze waarschijnlijk misgerekend heeft en nog maar zo'n 28 weken zwanger is. (Het gebeurd trouwens heel vaak dat de datum verkeerd berekend wordt.) Susan en Inge (ook een Nederlandse arts) proberen het babietje te reanimeren. Het hartje komt inderdaad op gang maar het ademt niet spontaan. Natuurlijk ligt er geen materiaal klaar en gaan het personeel op Afrikaans tempo een passend zuurstofmasker zoeken... De mensen blijven hier gewoon sloffen terwijl elke seconde voor dit kindje telt! Ook het intuberen lukt niet omdat ze geen goede maat kunnen vinden... Uiteindelijk is het kindje overleden, omdat er geen beademingsapparatuur voor prematuren (te vroeg geboren babies) in het ziekenhuis is en er natuurlijk niet iemand dag en nacht met een zuurstofpomp naast kan blijven staan. Het is zo hard dat deze kinderen hier gewoon geen kansen hebben...
Tegelijk is het ook mooi als je met de gebrekkige materialen toch iets kunt bereiken! Zo heb ik vorige week geholpen bij een bevalling die erg lang duurde en er dus gekozen werd voor een vacuumpomp. Er waren twee pompen: de ene was helemaal kapot en de andere bleef alleen vacuum als er iemand bleef pompen. Ik heb dus de armen uit mn lijf gepompt, maar het kindje was helemaal gezond en wel! Geweldig!
Het is soms heel lastig om met mijn Westerse blik naar de gang van zaken in het ziekenhuis hier te kijken... Alles gaat zo sloom en zo inefficient! Alles is oud en er is ook veel kapot. Verder is er een dramatisch tekort aan materialen en medicijnen. Er is ook een enorm tekort aan artsen hier. Er lopen medische studenten rond (3e en 5e jaars), die veel verantwoordelijkheden hebben. Ze moeten de patienten opvolgen en nieuwe patienten bespreken met de artsen. Maar omdat er zoveel mensen liggen en er niet veel artsen zijn, liggen er soms patienten een week voordat ze door een arts worden gezien... En als je dan iets ernstigs hebt, kan dat weleens te laat zijn.
Het valt me ook op dat de patienten hier heel gelaten zijn. Ze liggen op bed voor zich uit te staren en laten alles maar over zich heen komen. Ze stellen bijna geen vragen en zullen zeker niet in discussie gaan over het beleid.
Behalve de Delivery (verloskunde) is er de Gynaecologie-afdeling, waar vrouwen liggen met allerlei gynecologische problemen. Er komt hier ook veel baarmoederhalskanker voor, en de meeste vrouwen komen veel te laat naar het ziekenhuis. Omdat er in Malawi geen Radiotherapeutisch centrum is, moeten ze eventueel naar Zuid-Afrika voor bestraling. De meeste vrouwen hebben daar natuurlijk geen geld voor. Chemotherapie kunnen ze hier wel krijgen, maar omdat veel vrouwen HIV, malaria of andere ziekten hebben, is dat vaak niet genezend.
Verder is er een Ante-natal Afdeling waar vrouwen liggen met zwangerschapsproblemen en de post-natal waar de vrouwen na hun bevalling heen gaan. Er is een operatie-afdeling met twee operatiekamers. Alle deuren staan gewoon open, dus iedereen loopt, of beter: sloft, in en uit.
Verder is er de Nursery, waar de babies met problemen naar toe gaan. Niet daar hier veel extra mogelijkheden zijn, want de couveuses die er zijn, staan in zomaar in de gang dus zijn waarschijnlijk kapot. Er is daar een Kangaroo-room, waar moeders samen met hun baby verblijven. Dit is echt een mooi idee, en ze zijn er dan zelf ook heel trots op.
Ik zal proberen wat foto' s te maken in het ziekenhuis, zodat jullie daar een beter beeld van krijgen!
Verder hebben we naast onze stage gelukkig genoeg tijd om dit prachtige land te zien! Dit weekend zijn Susan en ik naar Mount Mulanje geweest, de hoogste berg van Malawi (3000m.) We hadden een drager gehuurd om onze backpack te dragen. Het was een spectuculaire tocht, en na ruim 3 uur klimmen waren we boven. Echt zo mooi en zo ongerept! Het was wel balen dat het een paar keer flink geregend heeft, waardoor de rode klei-achtige grond spekglad wordt. Best eng op de stijle gedeelten dus.... Door de zware regenval was een van de bruggen weggespoeld dus moesten we door de rivier waden. Fyson, de drager, kwam tot zn middel in het water dus dacht Susan dat het haar ook wel moest lukken. Ze had een regencape om en daarom alle spullen die niet nat mochten worden, zoals paspoorten en fototoestellen, in de tas. Maar halfverwege het riviertje zakte ze helemaal weg en moest de rest zwemmen! Alsnog was alles nat dus.... Ik kon over een boomstam balanceren die half in het water lag, dus bracht het er beter vanaf. Gelukkig hadden we in onze hut een vuurtje waarbij we onze kleren konden drogen. We hadden vantevoren Fyson betaald om eten voor ons te kopen. Hij heeft dus rijst voor ons gekookt met allerlei groenten (waaronder een soort boombladeren) en gebakken ei. We hebben het echt op z'n Afrikaans bij het weinige licht van het vuur en met onze handen opgegeten..... geweldig!De volgende morgen vertrokken we alweer vroeg naar beneden, een tocht via allerlei riviertjes en watervallen. Boven onze hoofden slingerden de apen door de bomen, prachtig! Het was echt genieten van de geweldige natuur hier. De tocht heen en terug met de minibusjes was trouwens ook al genieten op zich. Op de terugweg hadden we een verschrikkelijk gammel busje, maar uit de radio schalde een heerlijk muziekje. Ineens was de radio kapot, drama natuurlijk, gelijk stoppen en de radio proberen te maken, wat tot grote frustratie van de chaffeur niet lukte. Alle metertjes waren trouwens kapot en we hadden steeds te weinig benzine. Onderweg zijn we nog tegen een kar aangereden dus kregen ze behoorlijk ruzie en we vingen 'police' op. De chaffeur had blijkbaar geen zin om te betalen en is op een gegeven moment gewoon keihard weggereden. Toen moest iedereen natuurlijk wel opzij springen.
Ik kan nog veel meer vertellen maar zal het hier weer even bij laten.
Jullie allemaal het beste in alles! Ik kan trouwens ook mailen hier, dus je kunt me gewoon op m'n eigen adres mailen: rieroest@hotmail.com
Veel groetjes,
Rianne
donderdag 6 maart 2008
Foto's!
Wat leuk om al jullie reacties te lezen! Ik zou jullie graag alles laten zien, want het is erg moeilijk om precies te vertellen hoe alles hier is. Daarom ga ik nu proberen wat foto's op de blog te zetten, hopelijk werkt het internet mee!
KABULA LODGE
Op deze site kun je trouwens ook foto's vinden van de Kabula Lodge en het uitzicht.
Eerst een foto vanuit het vliegtuig, dit is het vliegveld in Blantyre. Zie je al die mensen op de balustrade!
Dit is een plaatje van het landschap hier. Er zijn hier ook bergen en alles is heel groen. Ook al veel bijzondere vogels en vlinders gezien....
Nog twee foto's van het straatbeeld. De eerste foto is de plek waar wij altijd met een minibusje meegaan. Dit is vlakbij de markt. Het had hier net heel hard geregend. Op de tweede foto zie je een minibusje. Dit is in de buurt van het ziekenhuis.
Nog twee foto's van onze spectualaire jungletocht.... Door de overvloedige regen hebben we niet zoveel foto's hiervan, maar het is maar om een ideetje te krijgen...
Voor degenen die om het postadres hebben gevraagd:
KABULA LODGE
PO Box 30183
Blantyre 3
Blantyre
Malawi
Op deze site kun je trouwens ook foto's vinden van de Kabula Lodge en het uitzicht.
Het lijkt allemaal nogal luxe maar in werkelijkheid valt dat mee of tegen ;-) Maar we hebben stromend water, een warme(!) douche en meestal stroom! En dan ben je eigenlijk al heel rijk toch!
Jullie ook allemaal het beste in alles!
Liefs,
Rianne
dinsdag 4 maart 2008
Eerste ervaringen!
Lieve familie en vrienden,
Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de mailtjes/smsjes/kaarten/cadeautjes/bezoekjes voor mn vertrek. Echt heel leuk!
Nu ben ik echt in Malawi! Na een lange reis landden we zaterdagmiddag op het vliegveld in Blantyre. Een echt Afrikaans tafereel! Prachtige omgeving, een oud en provisorisch gebouw, het ziet letterlijk zwart van de mensen die op de balustrade staan. En dan die dreigend grijze lucht want ze zijn hier in de regentijd. Even nog wachten op de indrukwekkende stempels in ons paspoort en onze bagage, die warempel ook aangekomen is.Annelies en Kristien, studenten uit ons jaar die hier al een maand zitten, hadden een taxi voor ons besteld, dus we konden gelijk mee naar de Kabula Lodge, onze verblijfplaats hier. Onderweg was ik echt onder de indruk: overal lopen mensen langs de weg met babies op hun rug en vanalles op hun hoofd, er rijdt vanalles rond, zoals een jongen die een heleboel kippen op zn fiets gebonden had. Verder is het echt heel arm,vooral in de voorstad. Het centrum ziet er veel netter uit met grote kantoren. De Kabula Lodge ligt in een mooie en goede wijk, wat een mooi uitzicht hebben we daar!
Hier zie je Susan bij de Lodge.
Wat is Malawi een groen land! Veel bomen, groen gras, mooie bloemen. Dat het de regentijd is hebben we gemerkt... Nadat we van het prachtige uitzicht vanuit de Lodge hadden genoten, wilden we even naar het centrum van de stad om eten te kopen. Maar het begon al snel te gieten, zodat we kletsnat en zonder eten terugkwamen.
Dus gingen we op zoek in de keuken naar iets eetbaars. We vonden meel, en kregen van een Schotse vrouw, die hier vrijwilligerswerk doet, melk, eieren en tomaten. We waren van plan om er pannenkoeken van te maken maar het werd een zoute witte brei met stukjes tomaat waar we na een paar scheppen toch genoeg van hadden ;-)
Omdat we verder niets eetbaars in huis hadden, zijn we zondagmorgen toch maar om eten geweest. Het was best rustig op straat omdat veel mensen christelijk zijn en dus in de kerk zaten. Op weg naar de winkel zijn we trouwens een paar kerken gepasseerd waar we hoorden zingen, maar we waren te laat om de dienst mee te volgen. Maar dat ga ik zeker doen!
We zijn naar een supermarkt geweest waar ze bizar veel verkopen en ook vanalles wat je daar echt niet verwacht, zoals pindakaas! Toch waren wij een van de weinige klanten en heb ik niemand gezien met een volle kar...
's Middags heb ik via MP3 een Nederlandse dienst kunnen luisteren, wel speciaal zo vanuit Afrika. 's Middags zijn we nog een eind gaan lopen. Iedereen loopt daar op t gemakje langs de weg of zit gewoon in de berm. De mensen zijn heel vriendelijk en bekijken je van top tot teen en zelfs na! Soms lopen ze een eindje mee om te praten, echt grappig.
Maandag zijn we naar Michuru Mountain geweest, een natuurgebied in de buurt van Blantyre. We werden met de taxi gebracht en onderweg hebben we apen gezien! De tocht was een waar avontuur... We hadden een gids, Nathan, die een geweer bij zich had, voor het geval dat?? In ieder geval begon het enorm hard te regenen zodat we als snel doorweekt waren... Het pad werd hoe langer hoe glibberiger en we moesten ons echt een pad door de jungle banen! t Was maar goed dat Nathan erbij was.... Toen het droog werd en de zon ging schijnen rook het heerlijk en kwamen alle insecten weer te voorschijn. Na de tocht kregen we een rondleiding in een melig ouderwets bezoekerscentrum, echt lachen. Op zich was ik toen wel blij dat ik pas achteraf hoorde dat er nogal wat pythons en cobra's in het gebied zaten...
's Avonds kwamen Annelies en Kristien terug van het weekend naar Lake Malawi en hebben we gezellig bijgekletst.
Vandaag was onze eerste stagedag, echt spannend! We hebben eerst een eindje gelopen en konden toen met een minibusje mee, je weet wel, zo'n klein busje die helemaal volgepropt wordt met mensen en zoveel deuken en krassen heeft dat het een wonder is dat je heelhuids aankomt...
Dat ziekenhuis is echt een ervaring op zich. Het gebouw is best mooi, vooral aan de buitenkant ;-) Susan en ik staan deze maand allebei op Gynecologie/verloskunde. Na de overdracht van alles wat van het weekend was gebeurt (sowieso al schokkend om te horen hoeveel kinderen na de bevalling waren overleden) kregen we een rondleiding. Ik zal foto's maken en die op de weblog zetten, want eigenlijk kan ik niet uitleggen hoe het daar is. Je moet dat zien en ruiken!!! Ook echt wel triest om te zien hoe weinig materiaal ze hebben. Ik zal binnenkort meer schrijven over het ziekenhuis. In het ziekenhuis worden we eigelijk verder aan ons lot overgelaten, we moeten zelf maar zien wat we doen. We zijn maar naar de operatiekamer gegaan en hebben twee keizersnedes gezien. De deuren staan gewoon open, iedereen loopt of beter gezegd sloft in en uit. Het in slaap doen gaat iets ruwer dan bij ons, en ze leggen lappen over de moeder heen die wij bij het verven zouden gebruiken.... Alles is wel gesterliseerd maar ze zien er toch niet fris uit. Toen het kind eruit werd gehaald was er niemand om het kind op te vangen dus werd het tussen de benen van de moeder in de rommel gelegd, doekje erover.... We hebben maar een doek gepakt en het kind erin gewikkeld tot er iemand kwam aansloffen die het kindje meenam... Dat doet je toch wel wat.
We hadden om twaalf uur stafvergadering waar we ook eten kregen. Iedereen kreeg 1 broodje en 1 flesje drinken. Ik had best nog meer gelust maar hier eet je niet tot je vol zit blijkbaar... Daarna zijn we verder door en rond het ziekenhuis gewandeld. Overal zitten en lopen mensen! De familie van de patienten blijven op het terrein om eten te koken of kleren te wassen. Overal hangt dus was op... Echt heel apart allemaal! Niet echt wat je bij ons zou verwachten!
Nu zijn we in de Universiteit, waar we toegang tot internet hebben. De universiteit is dicht bij het ziekenhuis dus ik ga proberen om toch zeker een paar keer per week te mailen en mijn weblog up to daten. Foto's gaat erg sloom, dus zijn het er dit keer is het er maar een... Misschien volgende keer meer.
Liefs uit Malawi,
Rianne
Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de mailtjes/smsjes/kaarten/cadeautjes/bezoekjes voor mn vertrek. Echt heel leuk!
Nu ben ik echt in Malawi! Na een lange reis landden we zaterdagmiddag op het vliegveld in Blantyre. Een echt Afrikaans tafereel! Prachtige omgeving, een oud en provisorisch gebouw, het ziet letterlijk zwart van de mensen die op de balustrade staan. En dan die dreigend grijze lucht want ze zijn hier in de regentijd. Even nog wachten op de indrukwekkende stempels in ons paspoort en onze bagage, die warempel ook aangekomen is.Annelies en Kristien, studenten uit ons jaar die hier al een maand zitten, hadden een taxi voor ons besteld, dus we konden gelijk mee naar de Kabula Lodge, onze verblijfplaats hier. Onderweg was ik echt onder de indruk: overal lopen mensen langs de weg met babies op hun rug en vanalles op hun hoofd, er rijdt vanalles rond, zoals een jongen die een heleboel kippen op zn fiets gebonden had. Verder is het echt heel arm,vooral in de voorstad. Het centrum ziet er veel netter uit met grote kantoren. De Kabula Lodge ligt in een mooie en goede wijk, wat een mooi uitzicht hebben we daar!
Hier zie je Susan bij de Lodge.Wat is Malawi een groen land! Veel bomen, groen gras, mooie bloemen. Dat het de regentijd is hebben we gemerkt... Nadat we van het prachtige uitzicht vanuit de Lodge hadden genoten, wilden we even naar het centrum van de stad om eten te kopen. Maar het begon al snel te gieten, zodat we kletsnat en zonder eten terugkwamen.
Dus gingen we op zoek in de keuken naar iets eetbaars. We vonden meel, en kregen van een Schotse vrouw, die hier vrijwilligerswerk doet, melk, eieren en tomaten. We waren van plan om er pannenkoeken van te maken maar het werd een zoute witte brei met stukjes tomaat waar we na een paar scheppen toch genoeg van hadden ;-)
Omdat we verder niets eetbaars in huis hadden, zijn we zondagmorgen toch maar om eten geweest. Het was best rustig op straat omdat veel mensen christelijk zijn en dus in de kerk zaten. Op weg naar de winkel zijn we trouwens een paar kerken gepasseerd waar we hoorden zingen, maar we waren te laat om de dienst mee te volgen. Maar dat ga ik zeker doen!
We zijn naar een supermarkt geweest waar ze bizar veel verkopen en ook vanalles wat je daar echt niet verwacht, zoals pindakaas! Toch waren wij een van de weinige klanten en heb ik niemand gezien met een volle kar...
's Middags heb ik via MP3 een Nederlandse dienst kunnen luisteren, wel speciaal zo vanuit Afrika. 's Middags zijn we nog een eind gaan lopen. Iedereen loopt daar op t gemakje langs de weg of zit gewoon in de berm. De mensen zijn heel vriendelijk en bekijken je van top tot teen en zelfs na! Soms lopen ze een eindje mee om te praten, echt grappig.
Maandag zijn we naar Michuru Mountain geweest, een natuurgebied in de buurt van Blantyre. We werden met de taxi gebracht en onderweg hebben we apen gezien! De tocht was een waar avontuur... We hadden een gids, Nathan, die een geweer bij zich had, voor het geval dat?? In ieder geval begon het enorm hard te regenen zodat we als snel doorweekt waren... Het pad werd hoe langer hoe glibberiger en we moesten ons echt een pad door de jungle banen! t Was maar goed dat Nathan erbij was.... Toen het droog werd en de zon ging schijnen rook het heerlijk en kwamen alle insecten weer te voorschijn. Na de tocht kregen we een rondleiding in een melig ouderwets bezoekerscentrum, echt lachen. Op zich was ik toen wel blij dat ik pas achteraf hoorde dat er nogal wat pythons en cobra's in het gebied zaten...
's Avonds kwamen Annelies en Kristien terug van het weekend naar Lake Malawi en hebben we gezellig bijgekletst.
Vandaag was onze eerste stagedag, echt spannend! We hebben eerst een eindje gelopen en konden toen met een minibusje mee, je weet wel, zo'n klein busje die helemaal volgepropt wordt met mensen en zoveel deuken en krassen heeft dat het een wonder is dat je heelhuids aankomt...
Dat ziekenhuis is echt een ervaring op zich. Het gebouw is best mooi, vooral aan de buitenkant ;-) Susan en ik staan deze maand allebei op Gynecologie/verloskunde. Na de overdracht van alles wat van het weekend was gebeurt (sowieso al schokkend om te horen hoeveel kinderen na de bevalling waren overleden) kregen we een rondleiding. Ik zal foto's maken en die op de weblog zetten, want eigenlijk kan ik niet uitleggen hoe het daar is. Je moet dat zien en ruiken!!! Ook echt wel triest om te zien hoe weinig materiaal ze hebben. Ik zal binnenkort meer schrijven over het ziekenhuis. In het ziekenhuis worden we eigelijk verder aan ons lot overgelaten, we moeten zelf maar zien wat we doen. We zijn maar naar de operatiekamer gegaan en hebben twee keizersnedes gezien. De deuren staan gewoon open, iedereen loopt of beter gezegd sloft in en uit. Het in slaap doen gaat iets ruwer dan bij ons, en ze leggen lappen over de moeder heen die wij bij het verven zouden gebruiken.... Alles is wel gesterliseerd maar ze zien er toch niet fris uit. Toen het kind eruit werd gehaald was er niemand om het kind op te vangen dus werd het tussen de benen van de moeder in de rommel gelegd, doekje erover.... We hebben maar een doek gepakt en het kind erin gewikkeld tot er iemand kwam aansloffen die het kindje meenam... Dat doet je toch wel wat.
We hadden om twaalf uur stafvergadering waar we ook eten kregen. Iedereen kreeg 1 broodje en 1 flesje drinken. Ik had best nog meer gelust maar hier eet je niet tot je vol zit blijkbaar... Daarna zijn we verder door en rond het ziekenhuis gewandeld. Overal zitten en lopen mensen! De familie van de patienten blijven op het terrein om eten te koken of kleren te wassen. Overal hangt dus was op... Echt heel apart allemaal! Niet echt wat je bij ons zou verwachten!
Nu zijn we in de Universiteit, waar we toegang tot internet hebben. De universiteit is dicht bij het ziekenhuis dus ik ga proberen om toch zeker een paar keer per week te mailen en mijn weblog up to daten. Foto's gaat erg sloom, dus zijn het er dit keer is het er maar een... Misschien volgende keer meer.
Liefs uit Malawi,
Rianne
Abonneren op:
Posts (Atom)
